شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر به پسر اشاره دارد و با استعاره‌هایی زیبا به موضوع عشق و رهایی از قید و بندها می‌پردازد. شاعر از او می‌خواهد که زلفش را برهاند و از زنجیرهای عشق رهایی یابد. او به زیبایی و خلوص عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که همانند گل بدون خار باید برخیزد. شاعر همچنین نگرانی خود را از نگاه بد دیگران به عشق و زیبایی پسر بیان می‌کند و از او می‌خواهد که به جای غم و اندوه، به تدبیر و اقدام بپردازد. به طور کلی، این شعر دعوت به رهایی، عشق و پایبندی به تقدیر است.
زلف چون زنجیر و چون قیر ای پسریک زمان از دوش برگیر ای پسر
هوش مصنوعی: دختران با زلفهای ولنگار و تیرهزنگ در قیاس با زنجیر و قیر به خوبی به تصویر کشیده شدهاند. ای پسر، یک لحظه این بار سنگین را از دوش خود بردار و آزاد شو.
زان که تا در بند و زنجیر توایماز در بندیم و زنجیر ای پسر
هوش مصنوعی: زیرا که تا زمانی که تو در بند و زنجیر هستی، ما نیز در بند و زنجیر تو خواهیم بود، ای پسر.
عرصه تا کی کرد خواهی عارضینچون گل بی خار بر خیز ای پسر
هوش مصنوعی: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که تا چه زمانی میخواهی در عرصه زندگی همچون گلهای بدون خار ظاهر شوی؟ ای پسر، برخیز و تلاش کن.
هر زمان آیی به تیر انداختنهم کمان در دست و هم تیر ای پسر
هوش مصنوعی: هر زمانی که به تیراندازی میپردازی، باید هم راحتی کمان را در دست داشته باشی و هم تیر را آماده کنی، ای پسر.
زان که چشم بد بدان عارض رسدزود در ده بانگ تکبیر ای پسر
هوش مصنوعی: چون که نگاه حسود به چهرهات بیفتد، زود بگو تکبیر ای پسر.
آن لب و دندان و آن شیرین زبانانگبین‌ست و می و شیر ای پسر
هوش مصنوعی: آن لبها و دندانها و سخنان شیرین، شبیه عسل و شراب هستند، پسر.
جست نتواند دل از عشق تو هیچجست که تواند ز تقدیر ای پسر
هوش مصنوعی: دل نمیتواند بهراحتی از عشق تو دور شود، زیرا سرنوشت چنین چیزی را مقدر نکرده است، پسر.
پای بفشارد سنایی در غمتتا به دست آیی به تدبیر ای پسر
هوش مصنوعی: سنایی در غم تو پایش را محکم میفشارد تا تو به وسیلهی تدبیر خود به موفقیت برسی، ای پسر.