شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌های معشوق و جذابیت‌های چهره او صحبت می‌کند و از زلف‌های بلند و لعل‌های نهانی او تمجید می‌کند. او به شوخ‌طبعی و جذابیت چشمان معشوق اشاره کرده و می‌گوید که بسیاری از نادانان به زیبایی او دلبسته هستند. شاعر در ادامه بیان می‌کند که دریا در حضور خنده معشوق گویی غلامی بیش نیست و او از آتش احساسات و عشق خود به معشوق سخن می‌گوید. همچنین به تشبیه معشوق به ماه و آفتاب اشاره می‌کند، و نهایتاً می‌افزاید که او (سنایی) خود را در کنار دیگران و به ویژه در نزد معشوقش، خاص و متفاوت می‌داند.
ای دو زلفت دراز و بالا هموی دو لعلت نهان و پیدا هم
هوش مصنوعی: ای زلف‌های بلند و زیبای تو، همواره درخشش لعل‌های نهان و آشکار تو را نیز به یاد میآورم.
شوخ تنها که خواند چشم تراچشم تو شوخ هست و رعنا هم
هوش مصنوعی: وقتی آن شوخ طبع به تو نگاهی کرد، متوجه شدم که چشمان تو هم بازیگوش و زیباست.
بستهٔ تو هزار نادان هستچه عجب صدهزار دانا هم
هوش مصنوعی: بسته تو پر از نادانی است، پس چه جای تعجب که حتی صد هزار آدم دانا هم در آن جا هستند.
بستهٔ تست طبع ناگویامن چه گویم زبان گویا هم
هوش مصنوعی: من نمیدانم که چه بگویم و زبانم قادر به بیان احساسات درونیام نیست.
در دریا غلام خندهٔ تستای شکر لب چه در ثریا هم
هوش مصنوعی: در دریا، بردهٔ لبخند توام، ای شیرین زبان، حتی در آسمانها نیز.
کوه آتش همیشه همره تستکوه آتش مگو که دریا هم
هوش مصنوعی: باکوه آتش همواره در کنار توست، هرگز نگو که دریا نیز در کنارت است.
از قرینان نکوتری چون ماهنه که چون آفتاب تنها هم
هوش مصنوعی: در میان دوستان خوب، همواره افرادی هستند که درخشانتر و برجستهتر از دیگران به چشم میآیند؛ مانند ماه که در شب میدرخشد، اما بعضی اوقات با وجود آنکه نور بسیاری دارند، باز هم تنها هستند و هیچ همردیفی ندارند.
چند گویی سنایی آن منستبا همه کس پلاس و با ما هم؟
هوش مصنوعی: تا کی درباره سنایی صحبت میکنی؟ او با همه کس به یک شکل برخورد می‌کند، اما با ما متفاوت است.