رباعی شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حالتی دلمشغولی و درد درونی اشاره می‌کند که ناشی از بداندیشی و برداشت نادرست از رفتار و ظاهر اوست. او از طرفی به مشخصاتی در خود که ممکن است ناپسند به نظر برسد اعتراف می‌کند و از طرف دیگر، به ارتباط و نزدیک بودن خود به کسی دیگر اشاره می‌کند. در نهایت، این احساسات به نوعی از دلگیری و غم ناشی از فقر روحی یا مادی منجر می‌شود.
در دل کردی قصد بداندیشی ماظاهر کردی عیب کمابیشی ما
هوش مصنوعی: در دل خود نیت بدی نسبت به ما داری، اما در ظاهر، نقصهای کم اهمیت ما را آشکار میکنی.
ای جسته به اختیار خود خویشی مابگرفت ملالتت ز درویشی ما
هوش مصنوعی: ای دوستانی که به اختیار خود از ما دور شدهاید، بدانید که غم و اندوهتان از درویشی و فقر ما نشأت میگیرد.