رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر درد و longing (عشق و دلتنگی) شاعر برای معشوقش هستند. در روزها، در طلب او بیکار و ناامید است و شب‌ها از غم او بی‌خواب و بیدار می‌ماند. دوری معشوق، غم و اندوهی را بر او تحمیل کرده و عشق او سرمایه و منبع هشیاری و آگاهی‌اش به شمار می‌رود. به طور کلی، شاعر به شدت تحت تأثیر احساساتش قرار دارد و زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر دوری از عشقش است.
روز از طلبت پردهٔ بیکاری ماستشبها ز غمت حجرهٔ بیداری ماست
هوش مصنوعی: روزها به خاطر خواست تو، ما در تنهایی میمانیم و شب‌ها به خاطر اندوه تو، ما در حال بیداری و فکر به تو هستیم.
هجران تو پیرایهٔ غمخواری ماستسودای تو سرمایهٔ هشیاری ماست
هوش مصنوعی: فراق تو زینتِ غمخواری ماست و عشق تو منبعِ آگاهی ماست.