رباعی شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هر چیزی که به نظر می‌رسد بر روی گل (زیبایی) ما تأثیر می‌گذارد، در واقع نمی‌تواند در دل ما جا بگیرد. همچنین اشاره دارد که مکان اصلی ما جایی است که عشق و درد ازل و ابد در آن قرار دارد. به عبارتی دیگر، احساسات واقعی و عمیق ما فراتر از ظواهر است.
هر باطل را که رهگذر بر گل ماستتو پنداری که منزلش در دل ماست
هوش مصنوعی: هر چیزی که شخصی بیمقدار و بیارزش در کنار ما میگذرد، تو گمان میکنی که برایش جایگاهی ویژه در دل ما دارد.
آنجا که نهاد قبلهٔ مقبل ماستدرد ازل و عشق ابد حاصل ماست
هوش مصنوعی: جایی که قبله و هدف ما قرار دارد، رنجهای اولیه و عشق جاودانی نتیجه و محصول ماست.