رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده‌ی درد و احساس قوی ناشی از دوری و هجرت است. گوینده از آتش دلش که به خاطر دوری معشوق شعله‌ور شده صحبت می‌کند و می‌گوید که اشک‌هایش نتوانسته این شعله را خاموش کند. همچنین، وقتی خواسته از یاد غم معشوق فراموش کند، سرانجام به یاد او دوباره به سوی کوی‌اش کشیده می‌شود. به طور کلی، این ابیات بیانگر عمق احساسات و قدرت عشق است.
هجرت به دلم چو آتشی در پیوستآب چشمم قوت او را بشکست
هوش مصنوعی: درد جدایی در دلم مانند آتشی افروخته شده است و اشکهای من قدرت آن را میشکند.
چون خواستم از یاد غمت گشتن مستبگرفت مرا خاک سر کوی تو دست
هوش مصنوعی: وقتی خواستم غم تو را فراموش کنم، حالت مستی مرا گرفت و خاک سر کوی تو مرا در خود گرفت.