رباعی شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساس وابستگی و عشق بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که دستی که او را به معشوق رسانده، حالا دیگر به چیز دیگری وابسته نیست و هیچ بند و زنجیری جز عشق نمی‌شناسد. همچنین، پای او که او را به سمت معشوق برده، اکنون فقط به باد تعلق دارد و نشان‌دهنده آزادی در عشق است. به طور کلی، شاعر از وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند.
دستی که حمایل تو بودی پیوستپایی که مرا نزد تو آوردی مست
هوش مصنوعی: دست تو که مرا حمایت میکرد، حالا به پا تبدیل شده که مرا به تو میآورد در حالتی شاداب و سرمست.
زان دست به جز بند ندارم بر پایزان پای به جز باد ندارم در دست
هوش مصنوعی: من فقط از همین دست که بر پایم بسته است، ارتباط و وابستگی دارم و از این پای که به جز باد چیزی دیگری در دستم نیست.