رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی و جذابیت شخصی اشاره دارد که مانند گل و مَل است و در هر جا میرود، خرمی و نشاط را با خود همراه میآورد. هرکسی که شبانه با او باشد، تنها درد و رنج را به یادگار میبرد و نمیتواند چیزی جز غم و وابستگی از او بگیرد.
ای چون گل و مل در به در و دست به دستهر جا ز تو خرمی و هر کس ز تو مست
هوش مصنوعی: ای مانند گل و ماه، در کوچه و بازار به اینجا و آنجا میروی و هر جا که بروی، مردم از زیبایی و نشاط تو شاداب میشوند و تحت تاثیر تو قرار میگیرند.
آنرا که شبی با تو بود خاست و نشستجز خار و خمار از تو چه برداند بست
هوش مصنوعی: شخصی که شبی را با تو گذرانیده و به تو نزدیک بوده، جز درد و رنج و ناکامی چه چیزی از تو به دست آورده است؟