رباعی شمارهٔ ۵۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره پیوند انسان با زندگی و عمرش است. شاعر می‌گوید که هر چیزی که امروز به ما مربوط است، در آینده به جان و زندگی‌مان تاثیر می‌گذارد. او به ما یادآوری می‌کند که از عمر خود بهره‌برداری کنیم، زیرا ارزش عمر مشخص نیست و هیچ‌کس از مدت آن خبر ندارد. در نتیجه، باید از زمان خود به نحو احسن استفاده کنیم.
امروز ببر زانچه ترا پیوندستکانها همه بر جان تو فردا بندست
هوش مصنوعی: امروز از چیزهایی که تو را به خود مرتبط کردهاند، فاصله بگیر، زیرا همه اینها آیندهات را تحت تأثیر قرار میدهد و به جان تو میچسبد.
سودی طلب از عمر که سرمایهٔ عمرروزی چندست و کس نداند چندست
هوش مصنوعی: از عمر خود بهره‌برداری کن، زیرا عمر مانند یک سرمایه است که نمیدانیم هر روز چه مقدار از آن باقیمانده و چند روز دیگر در اختیار داریم.