رباعی شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: این ابیات به شیوه‌ای عمیق و فلسفی به وجود و عدم، درد و درمان، و تضادهای زندگی می‌پردازند. شاعر می‌گوید که وقتی چیزی از وجودش کم می‌شود، در اصل، وجودش در حیطه عدم است. درد و درمان همزمان وجود دارند، و می‌توانند هم شفا بخش باشند و هم رنج‌آور. در نهایت، به نوعی اشاره می‌کند که مرگ و زندگی، یا ملک الموت و مسیحا، در هم آمیخته‌اند و مکمل یکدیگرند.
ار نیست دهان فزونت ار هست کمستگویی به مثل وجودش اندر عدم‌ست
هوش مصنوعی: اگر دهانت پر از کلمات نیست، نگران نباش، زیرا هرچقدر هم که کم باشد، باز هم نشان از وجودی دارد که در عدم مینماید.
درد است و دواست هم شفا و الم‌ستگویی ملک الموت و مسیحا بهم‌ست
هوش مصنوعی: درد و درمان در کنار هم وجود دارند؛ گاهی درد همانند مرگ و گاهی همانند شفا و زندگی به نظر میرسد.