رباعی شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تنگی و محدودیت فکر یار اشاره می‌کند و می‌گوید که اندیشه‌ی ما بر او تاثیر می‌گذارد. او از این سوال می‌پرسد که اگر چیزی وجود ندارد، چرا باید متهم به نداشتن باشد و اگر وجود دارد، چرا کم است. به طور کلی، این اشعار به بررسی تضاد وجود و عدم وجود و چالش‌های فکری انسان پرداخته است.
تنگی دهن یار ز اندیشه کمستاندیشهٔ ما برون هستی ستم‌ست
هوش مصنوعی: دهن بسته یار از افکارش نشاندهندهٔ اندیشههای ماست و این نشان میدهد که سختی و محدودیت در احساسات و افکار ما وجود دارد.
گر هست به نیستی چرا متهمستار نیست فزونشدست ور هست کمست
هوش مصنوعی: اگر چیزی وجود دارد، چرا به عدم متهم میشود؟ و اگر چیزی وجود ندارد، چرا از نبودن بیشتر میشود؟ در حالی که اگر چیزی وجود داشته باشد، طبیعی است که باید کمتر از آن باشد.