رباعی شمارهٔ ۷۹
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و غم جدایی صحبت می‌کند و حسرتی را بیان می‌کند که در دل دارد. او به طرف مقابل اشاره می‌کند که هرگز نپرسیده چرا بر سرش می‌ریزد و در نهایت به این نکته می‌رسد که کسی مانند او که در این ستم زندگی کرده، نمی‌داند چگونه دیگری می‌تواند با چنین حالتی زندگی کند.
چندان چشمم که در غم هجر گریستهرگز گفتی گریستنت از پی چیست
هوش مصنوعی: چشمم به اندازهای در غم جدایی اشک ریخت که هرگز نپرسیدی چرا گریه میکنم.
من خود ز ستم هیچ نمی‌دانم گفتکو با تو و خوی تو چو من خواهد زیست
هوش مصنوعی: من از ظلم و ستم هیچ نمی‌دانم، پس چه کسی می‌تواند با تو و شبیه خودت زندگی کند؟