رباعی شمارهٔ ۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از بی‌عدالتی و سختی‌هایی که در زندگی‌اش تجربه کرده می‌گوید. او به نوری اشاره می‌کند که نمی‌تواند آن را در مشت بگیرد، و به آتش و عذابی اشاره دارد که نمی‌توان به آن نزدیک شد. همچنین از سختی روزگار و بدبیاری خود سخن می‌گوید و از بختی می‌نالد که وقتی او را می‌بیند، به او پشت می‌کند. در کل، این ابیات احساس ناامیدی و تلخی را به تصویر می‌کشند.
نوری که همی جمع نیابی در مشتناری که به تو در نتوان زد انگشت
هوش مصنوعی: نوری که نمیتوانی آن را در دست بگیری، مانند آتشی است که نمیتوانی به آن دست بزنی.
دهری که شوی بر من بیچاره درشتبختی که چو بینمت بگردانی پشت
هوش مصنوعی: هر کسی که با من بدرفتاری کند، به خاطر بدبختیاش، زمانی که تو را ببیند، از من روی بر خواهد گرداند.