رباعی شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده احساس ناباوری و ناامیدی شاعر از فقدان علم، دین و زیبایی‌های زندگی هستند. شاعر به سوی آسمان اشاره می‌کند و از رفتن ماه (نماد زیبایی و نور) و یا شاه سخن (نماد دانایی و حکمت) گلایه می‌کند. به‌طور کلی، این اشعار هم‌دردی با فقدان‌ها و ناامیدی‌ها را ابراز می‌کنند.
ای عالم علم پیشگاه تو برفتای دین محمدی پناه تو برفت
هوش مصنوعی: ای عالم، دانش و علم از حضور تو دور شد و ای دین محمدی، حمایت و پشتیبانیات از بین رفت.
ای چرخ فرو گسل که ماه تو برفتدر حجله‌رو ای سخن که شاه تو برفت
هوش مصنوعی: ای چرخ، به دور خود بچرخ و حالا که زندگی زیبا و دلنشین گذشته، بدان که زمان به سر رسیده و خوشیها رفتهاند. ای سخن، در این لحظه به یاد گذشته باش که روزگاری خوب در کنار تو بوده است.