رباعی شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و دلربایی محبوبش اشاره می‌کند. وقتی محبوب او را می‌بیند، چنان متأثر می‌شود که چهره‌اش مانند گل شکوفا می‌شود. چشم نیمه‌خواب محبوب از شرم به زمین می‌افتد و او به شاعر می‌گوید نگران نباش، زیرا که با او همراه خواهد شد. شاعر نیز به زیبایی لب محبوبش اشاره می‌کند و به آن عشق می‌ورزد.
چون دید مرا رخانش چون گل بشکفتآن دیدهٔ نیمخوابش از شرم بخفت
هوش مصنوعی: وقتی او مرا دید، چهره‌اش مانند گلی شکفت و چون دید که من او را نگاه میکنم، چشمان نیمهبخوابش از خجالت بسته شد.
گفتا که مخور غم که شوی با ما جفتقربان چنان لب که چنان داند گفت
هوش مصنوعی: نگران نباش و غم را فراموش کن، چرا که با ما همدلی خواهی داشت. جانم فدای آن لب که با این زیبایی میتواند سخن بگوید.