رباعی شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر احساس عمیق غم و جدایی شاعر از معشوقش است. شاعر میگوید که تا کی باید با غم دوری از تو زندگی کند و رازهای تو برای او آشکار و پنهان است. او دیگر امیدی به شکفتن گل و خوشبختی ندارد و از عشق تو دست کشیده و به ترک تو فکر میکند.
تا کی باشم با غم هجران تو جفتزرقیست حدیثان تو پیدا و نهفت
هوش مصنوعی: تا کی باید با غم دوری تو زندگی کنم؟ قصههای تو هم نمایان است و هم پنهان.
چون از تو نخواهدم گل و مل بشکفتدست از تو بشستم و به ترک تو گفت
هوش مصنوعی: از تو گل و ملایمت را نمیطلبم، بنابراین از تو جدا شدم و به ترک تو تصمیم گرفتم.