رباعی شمارهٔ ۹۷
هوش مصنوعی: شاعر از غم و ظلمتی که بر زندگی‌اش سایه افکنده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اشک و آهش به‌دلیل غم زیادش، مانند آتش و خون شده و به خاطر این غم دائم در حال گریه است. همچنین از زردی چهره‌اش به‌دلیل غم و اندوهش می‌گوید که شبیه برگ‌های خزان شده است.
از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمتچون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت
هوش مصنوعی: از زمانی که به خاطر غمت در تاریکی قرار گرفتهایم، اشکها و آههایمان همچون آتش و خون شده است.
از بس که شب و روز بکاهم ز غمتاز زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت
هوش مصنوعی: بر اثر غم تو، شب و روز گریه کردهام، به همین خاطر چهرهام مانند برگ‌های زرد خشکیده شده است.