رباعی شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به غفلت عاقلان اشاره میکند و از چشمان صوفیان که دردی را تحمل میکنند، سخن میگوید. همچنین بیان میکند که بدون حضور معشوق، اشکها مانند آتش میسوزند و زندگی بدون وصال محبوب، روزهای خوب را به شبهای غمانگیز تبدیل میکند.
گوشت سوی عاقلان غافلوش بادچشمت سوی صوفیان دردی کش باد
هوش مصنوعی: به عقلا و دانایان بیتوجه توجه نکن و چشمات را به صوفیان و زاهدانی که درد و رنج میکشند، معطوف کن.
بی روی تو آب دیدهها آتش بادبی وصل تو روز نیک را شب خوش باد
هوش مصنوعی: بدون حضور تو، اشکهایم مثل آتش میسوزند و در غیبت تو، روزهای خوب هم مانند شبهای تاریک به نظر میآیند.