رباعی شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تأثیر غم و درد جدایی بر دل و عقل خردمندان سخن میگوید. او میفرماید که تنها نشانهای از جای تو در زندگیاش باقی نمانده و اگر کسی در خوشحالی به یاد تو نباشد، خوشحالیاش ارزشی ندارد.
گردی که ز دیوار تو برباید بادجز در چشمم از آن نشان نتوان داد
هوش مصنوعی: بادی که گرد و خاک را از دیوار تو میبرد، جز در چشم من اثر دیگری از آن نمیتوان یافت.
ای در غم تو طبع خردمندان شادهر کو به تو شاد نیست شادیش مباد
هوش مصنوعی: هر کس که به خاطر غم تو احساس شادی میکند، در حقیقت خردمند نیست و آن شادی واقعی نیست. اگر کسی به خاطر تو شاد نیست، آن شادی او ارزش ندارد.