رباعی شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: این چهار بیت بیانگر احساس عمیق شعر در مورد عشق و وابستگی است. شاعر از وجود محبوبش درخواست می‌کند که نوری جز او در زندگی‌اش نباشد و از هجر و جدایی او می‌ترسد. او درد و سوز در دلش را ناشی از جدایی می‌داند و در نهایت، با ذکر این که در کنار محبوبش است، به روزهای بدون او اندیشه می‌کند و آن را ناگوار می‌شمارد.
ما را به جز از تو عالم افروز مبادبر ما سپه هجر تو پیروز مباد
هوش مصنوعی: مبادا کسی جز تو روشنیبخش ما باشد و هیچ سپاه هجران تو بر ما پیروز نشود.
اندر دل ما ز هجر تو سوز مبادچون با تو شدم بی‌تو مرا روز مباد
هوش مصنوعی: در دل ما به خاطر دوریات آتشی نباشد؛ زیرا وقتی با تو بودم، حالا بدون تو روزی بر من نگذرد.