رباعی شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و نبودن معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش به خاطر دوری از معشوق در حال رنج کشیدن است و در شب‌ها غمگین و در اندوه است. دیگران به او می‌گویند که چرا بر خاک می‌افتد، اما او می‌گوید که حتی بدون معشوق، این حال را دارد. شاعر به عشق و وابستگی عمیقش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نبود معشوق چه تأثیری بر او دارد.
با هجر تو بنده دل خمین می‌داردشبهاست که روی بر زمین می‌دارد
هوش مصنوعی: بندگی دل من در دوری تو، شب‌ها را به سختی سپری می‌کند و در این حال، سرش بر زمین است.
گویند مرا که روی بر خاک منهبی روی توام روی چنین می‌دارد
هوش مصنوعی: می‌گویند که بر زمین نيفت، اما من بدون تو نمیتوانم زندگی کنم، زیرا بدون تو زندگی برایم قابل تحمل نیست.