رباعی شمارهٔ ۱۴۳

هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از تاثیری که زیبایی معشوقه‌اش بر او دارد صحبت می‌کند. بادی که از سوی او می‌وزد، نشان از محبت و زیبایی‌اش است و از خاک جفا، چهره‌ای زیبا و مهربان می‌سازد. همچنین، آبی که از چشمان شاعر به خاطر جدایی‌اش جاری می‌شود، سوز و گداز درونی او را بیان می‌کند و هر لحظه، آتش دلتنگی او را بیشتر شعله‌ور می‌سازد.