رباعی شمارهٔ ۱۴۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی دشنام‌هایی اشاره می‌کند که از زبان محبوبش برمی‌آید و آن‌ها را دلنشین و جذاب می‌داند. او می‌گوید دشنام محبوب، همچون بادی خوش است که بر گل می‌گذرد و این نشان می‌دهد که حتی کلمات ناپسند او نیز برای شاعر زیبا و دل‌انگیز هستند.
دشنام که از لب تو مهوش باشددری شمرم کش اصل از آتش باشد
هوش مصنوعی: اگر تو به من توهین کنی و این توهین زیبا و دلنشین باشد، آن را مانند دری میدانم که اصل آن از آتش ساخته شده است.
نشگفت که دشنام تو دلکش باشدکان باد که بر گل گذرد خوش باشد
هوش مصنوعی: هیچ تعجبی ندارد که ناسزا گفتن تو دلپذیر باشد، مانند این است که بادی که بر گل میوزد، خوشایند باشد.