رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف موجودی می‌پردازد که به وسیله محبوبش شناخته می‌شود. او به سیمرغ، طاووس و بلبل اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌یک از این پرندگان نمی‌توانند بدون محبوب خود به ارزش واقعی خود برسند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که این موجودیت، از نظر او، چیزی بالاتر از این پرندگان است و باید به ذات واقعی‌اش پی برد.
سیمرغ نه‌ای که بی تو نام تو برندطاووس نه‌ای که با تو در تو نگرند
هوش مصنوعی: تو مانند سیمرغ نیستی که فقط با نام تو یاد کنند و شبیه طاووس نیستی که فقط زیباییات را در چشم دیگران ببینند، بلکه وجودت به گونهای است که در درون خودت نیز میتوانی به زیبایی و حقیقت خویش بنگری.
بلبل نه که از نوای تو جامه درندآخر تو چه مرغی و ترا با چه خرند
هوش مصنوعی: بلبل به خاطر صدای زیبایت در حال نغمهسرایی است و خود را به زحمت انداخته، اما تو چه خاصیتی داری و با چه ویژگیهایی شناخته میشوی؟