رباعی شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به یاد محبوبش از درد و زهر جدایی صحبت میکند و میگوید که عاشقان به خاطر عشق او به بیهوشی میافتند. او همچنین از محبوبش میخواهد که زیباییاش را به زاهدان نشان دهد تا آنها نیز عشق او را بر دوش خود حمل کنند.
با یاد تو جام زهر چون نوش کشنداز کوی تو عاشقان بیهوش کشند
هوش مصنوعی: عاشقان چنان تحت تأثیر یاد تو هستند که اگر چه زهر بنوشند، باز هم به خاطر تو بیهوش میشوند و از یاد تو لذت میبرند.
بنمای به زاهدان جمال رخ خویشتا غاشیهٔ مهر تو بر دوش کشند
هوش مصنوعی: به زاهدان نشان بده چهرهی زیبای خود را تا آنها بتوانند عشق و محبت تو را بر دوش تحمل کنند.