رباعی شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این بیت شعر، شاعر به حالتی اشاره میکند که اگر دل کسی به محبت و عشق او ننگرد، در زندگی اش جز راهی پر از درد و آوارگی نخواهد دید. و حالا که این وضعیت برای او پیش آمده، شاعر میگوید که شاید این سرنوشت اجتنابناپذیر باشد.
یک روز دلت به مهر ما نگرایددیوت همه جز راه بلا ننماید
هوش مصنوعی: اگر روزی دل تو نسبت به محبت ما نگاه نکند، دیگر چیزی جز راهی پر از سختی و مشکلات به تو نشان نخواهد داد.
تا لاجرم اکنون که چنینت بایدمیگوید من همی نگویم شاید
هوش مصنوعی: بنابراین الآن که حال تو چنین است، من هم چیزی نمیگویم، شاید که بهتر باشد.