رباعی شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به عشق و فدای جان برای معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که باید جانش را در راه معشوق فدا کند و از عمق وجودش این احساس را می‌سازد. در نهایت، او از معشوق خود می‌پرسد که تو کیستی و چه ویژگی‌هایی داری که چنین احساسی را برمی‌انگیزی.
آنی که فدای تو روان می‌بایدپیش رخ تو نثار جان می‌باید
هوش مصنوعی: هر لحظهای که برای تو فدای وجودم میشود، باید بهخاطر جمال تو، جانم را قربانی کنم.
من هیچ ندانم که کرا مانی توای دوست چنانی که چنان می‌باید
هوش مصنوعی: من هیچ نمیدانم که تو چگونهای، ای دوست، همانطور که باید باشد.