رباعی شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به نحوه ی تغییرات احساسات اشاره می‌کند. گاهی اشک و گریه به انسان الهام می‌شود و گاهی نیز به او لبخند و شادی می‌دهد. در واقع، این شعر به نوسانات روحی و احساسی انسان پرداخته و بیان می‌کند که گاهی از درد و رنج و گاهی از خوشی و شادمانی می‌نوشیم.
گاهی فلکم گریستن فرمایدناخفته دو چشم را عنا فرماید
هوش مصنوعی: گاهی اوقات، سرنوشت میخواهد که چشمها در خواب هم اشک بریزند و غم و اندوه را احساس کنند.
گاهیم به درد خنده لب بگشایدگوید ز بدی خنده نیاید آید
هوش مصنوعی: گاهی اوقات، در شرایطی که دچار درد و رنج هستیم، لبخند بر لبانمان مینشیند و میگوییم که از دست مسائل بد و ناخوشایند، نمیتوانیم بخندیم.