رباعی شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به خورشید تشبیه می‌کند که نورش از امید می‌تابد و می‌گوید که انتظار دارد این نور همیشه در صدر زندگی‌اش باقی بماند. اما ناگهان از سرما و سرنوشت می‌گوید و به این فکر می‌کند که اگر این خورشید زیبا سرد شود، چه بر سر زندگی‌اش خواهد آمد.
ای خورشیدی که نورت از روی امیدگفتم که به صدر ما نماند جاوید
هوش مصنوعی: ای خورشید که نور تو از امید می‌تابد، گفتم که جایی در صدر ما نخواهی داشت که همیشه باشد.
ناگه به چه از باد اجل سرد شدیگر سرد نگردد این نگارین خورشید
هوش مصنوعی: ناگهان چرا بر اثر وزش باد مرگ، از زندگی دور شدی؟ اگر این خورشید زیبا سرد شده باشد، چرا هنوز گرما و زندگی میدهد؟