رباعی شمارهٔ ۱۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ساده‌زیستی و بی‌پروایی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عشقش او را دیوانه و مست می‌خواند. اما در پاسخ به او می‌گوید که خوش باش، زیرا او در حقیقت عاقل و هشیار است حتی اگر به نظر دیوانه بیاید. در مجموع، شاعر به تفکر عمیق و آگاهی در عشق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که ظاهر دیوانگی در واقع می‌تواند نشانه‌ای از عقل و هوش باشد.
از غایت بی‌تکلفی ما در هر کاردیوانه و مستمان همی خواند یار
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه ما در کارهایمان هیچ تلاشی برای تکلف و تصنع نداریم، حتی در حالت دیوانگی و مستی نیز عشقمان ما را صدا میزند.
گفتیم تو خوش باش که ما ای دلداردیوانهٔ عاقلیم و مست هشیار
هوش مصنوعی: به او گفتیم که تو خوش بگذران، زیرا ما دیوانهای هستیم که به خوبی آگاهیم، در حالی که سرمستیم.