رباعی شمارهٔ ۱۹۳
هوش مصنوعی: این شعر به حس ناامیدی و دلشکستگی شاعر اشاره دارد. او از بدشانسی و بیمحبتی یار خود شکایت میکند و میگوید که چنین وضعیت سختی را نمیتوان در عالم یافت. بخت و دل او به طرز دردناکی به هم ریختهاند و یار به خاطر این ناکامی از او دوری میکند.
بخت و دل من ز من برآورد دمارچون یار چنان دید ز من شد بیزار
هوش مصنوعی: شانس و دل من به اندازهای فرسوده و خراب شده که وقتی یار این حال را از من دید، از من دلخور و بیزار شد.
زین نادرهتر چه ماند در عالم کارزانسان بختی، چنین دلی، چونان یار
هوش مصنوعی: در دنیا چه چیز با ارزشتر از این وجود دارد که انسانی با این قضا و قدر و دل بزرگی مثل یک دوست باشد؟