رباعی شمارهٔ ۱۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و او را به ماه و خورشید تشبیه می‌کند. او می‌گوید که مانند ماه در شب و خورشید در روز می‌درخشند. شاعر از معشوقه‌اش می‌خواهد که همان‌طور که ماه در آسمان در روز دیده نمی‌شود، او نیز در زندگی‌اش به راحتی ظاهر نشود و نخوانده و نشناخته باقی بماند.
ای گشته چو ماه و همچو خورشید سمرخوی مه و خورشید مدار اندر سر
هوش مصنوعی: ای که مانند ماه زیبا و همچون خورشید تابان شدهای، مه و خورشید دائماً بر سرت میچرخند و تو را درخشانتر میسازند.
چون ماه به روزن کسان در منگرناخوانده چو خورشید میا ای دلبر
هوش مصنوعی: ای محبوب، مثل ماه به چشمان دیگران نگاه نکن و چون خورشید، به ناگه در زندگی من حاضر نشو.