رباعی شمارهٔ ۱۹۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و فراق است. شاعر به محبوب خود که برتر از همه زیبایی‌هاست، اشاره می‌کند و از غم از دست دادن او سخن می‌گوید. او خویشتن را از دست عشق آزاد کرده، در حالی که معشوق او با صبر و آرامش به انتظار نشسته است. شعر نمایانگر تضاد بین اشتیاق و صبوری است.
ای روی تو رخشنده‌تر از قبلهٔ گبروی چشم من از فراق گرینده چو ابر
هوش مصنوعی: ای چهرهات درخشانتر از جهتگیری عبادت گبران است و چشمان من از دلتنگی، اشک میریزند مانند ابر.
من دست ز آستین برون کرده ز عشقتو پای به دامن اندر آورده به صبر
هوش مصنوعی: من از آستین عشق تو بیرون آمدم و با صبر بر دامن تو گام نهادم.