رباعی شمارهٔ ۱۹۶
هوش مصنوعی: شاعر به نبودن کسی مثل او در زمانه اشاره میکند و میگوید ناخودآگاه این شخص از دنیا رفته و به خاک برمیگردد. حالا که او از خاک برنمیخیزد، شاعر افسوس میخورد و آرزو میکند که به یاد او، اشکهایش را با خون دل تر کند.
آن کس که چو او نبود در دهر دگردر خاک شد از تیر اجل زیر و زبر
هوش مصنوعی: کسی که مانند او در دنیا وجود ندارد، در نهایت به خاک خواهد رفت و به خاطر تقدیر نابود خواهد شد.
واکنون که همی ز خاک برنارد سرشاید که به خون دل کنم مژگان تر
هوش مصنوعی: اکنون که از خاک سر بر میآورم، شاید با اشک دل، مژگانم را تر کنم.