رباعی شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به رابطه‌ای نزدیک و هماهنگ بین عقل و روان اشاره دارد. به بهزیستی و خوشبختی در زندگی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر خوشبختی و فرصتی نباشد، همواره باید مراقب باشیم و نتوانیم دوباره به حالت قبلی برگردیم. در واقع، این نگاه به زندگی تأکید دارد بر ناپایداری و غیرقابل بازگشت بودن لحظات و احساسات.
عقلی که همیشه با روانی دمسازدهری که به یک دید نهی کام فراز
هوش مصنوعی: عقل و خردی که همواره با روح و روان چنان هماهنگ است که در زمانهای که به یک نگاه به بالاترین لذت دست یافت، به آن دمساز میباشد.
بختی که نباشیم زمانی هم بازجانی که چو بگسلی نپیوندی باز
هوش مصنوعی: اگر خوشبختی در کنار ما نباشد، حتی اگر زمانی برگردد، باز هم روح و جان ما به هم پیوند نخواهد خورد.