رباعی شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تنهایی و درد ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که شب‌ها را با غم و آه می‌گذراند و روزها نیز حالتی بهتری ندارد. به نوعی، او در یک حالت بلاتکلیفی به سر می‌برد و نه شب را شب می‌داند و نه روز را روز. احساسات او به شدت تحت تأثیر فراق معشوق قرار گرفته است.
شب گشت ز هجران دل فروزم روزشب تیز شد از آه جهانسوزم روز
هوش مصنوعی: در شب، به خاطر دوری معشوق، قلبم سرد و خاموش شده است و روزها که میگذرد، شب‌ها به خاطر آه و نالهای که از دل میآید، سخت و تند میگذارند.
شد روشنی و تیرگی از روز و شبماکنون نه شبم شبست و نه روزم روز
هوش مصنوعی: اکنون وضعیت من به گونهای است که نه مانند شب تاریکم و نه مانند روز روشن. روزها و شب‌ها در من تاثیر خاصی ندارند و حالتی میان این دو را تجربه میکنم.