رباعی شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش به خاطر عشق و خواسته‌اش گرسنه است و تنها وجود محبوب می‌تواند او را سیر کند. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که محبوب، نعمت بی‌نظیری است که همه می‌شناسند، اما تنها کسی که ارزش و مقام او را درک می‌کند، کسی است که خود در عشق گرسنه است.
خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوسسیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس
هوش مصنوعی: ما از دل محبوب خود در دل گرسنگی، آرزوی سیر شدن را داریم. حالا بگو که آیا این آرزو برآورده خواهد شد یا نه؟
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کسقدر چو تویی گرسنه‌ای داند و بس
هوش مصنوعی: تو بهترین نعمت هر دو جهان هستی و همه افراد این را میدانند، اما فقط کسی که دچار فقر و گرسنگی شده، واقعاً ارزش تو را درک می‌کند.