رباعی شمارهٔ ۲۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره می‌کند. او با حسرت از غم فراق می‌گوید و بیان می‌کند که اگر معشوق در دسترس باشد، او را پنهان خواهد کرد تا از چشم دیگران دور باشد. این اشعار نشان‌دهنده تنگنا و دردی است که در نبود معشوق احساس می‌شود.
ای چون هستی برده دل من به هوسچون نیستیم غم فراق تو نه بس
هوش مصنوعی: ای کسی که وجودت دل من را به آرزوهایش دچار کرده است، وقتی که ما نیستیم، دیگر غمی برای دوری تو ندارم.
گر چون هستی به دستت آرم زین پسپنهان کنمت چو نیستی از همه کس
هوش مصنوعی: اگر روزی من تو را به طور مشخص بشناسم، دیگر تو را پنهان میکنم؛ چون وقتی تو را نمیشناسم، همهجا از تو صحبت می‌شود.