رباعی شمارهٔ ۲۲۳
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر دعوت می‌کند که اگر به نزد محبوبی می‌روی، پیراهن چرب را کنار بگذار. زیرا زمانی که محبوب به تو نزدیک شود، خوشحالی و عشق باعث می‌شود که آن پیراهن به آتش بیفتد. در واقع، این شعر نمادی از قربانی کردن دنیا و لذت‌های مادی برای دستیابی به عشق و خوشبختی است.
چون نزد رهی درآیی ای دلبر کشپیراهن چرب را تو از تن درکش
هوش مصنوعی: هرگاه که به نزد کسی محبوب و دلبر خود می‌روی، لباس نرم و خوشایند خود را از تن درآور.
زیرا که چو گیرمت به شادی در کشدر پیرهن چرب تو افتد آتش
هوش مصنوعی: چون تو را به شادمانی در آغوش بگیرم، آتش دل اهتمام مرا در آغوش نرم و چرب تو شعلهور می‌شود.