رباعی شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان غم و درد دل انسان اشاره دارد. شاعر میپرسد با دیگران درباره غمش چه باید گفت و از آنها چه امیدی دارد. او توصیه میکند که باید در دنیای خود، با تمام اوضاع و احوالش، زندگی کرد و در نهایت به آرامش و ناز در دنیای خویش دست یافت.
با سینهٔ این و آن چه گویی غم خویشاز دیدهٔ این و آن چه جویی نم خویش
هوش مصنوعی: با دل کسی چه میتوانی از غم خود بگویی، وقتی که از چشم دیگران چه میخواهی پیدا کنی؟
بر ساز تو عالمی ز بیش و کم خویشآنگاه بزی به ناز در عالم خویش
هوش مصنوعی: برای خودت دنیایی بساز که تمام خوبیها و بدیها را در بر بگیرد، سپس با آرامش و شکوه در آن دنیا زندگی کن.