رباعی شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به معشوق خود اشاره می‌کند و از او به عنوان "برده دل" یاد می‌کند. او از بی‌رحمی و بدعهدی معشوق شکایت دارد و می‌پرسد که تا چه زمانی باید تحمل کند و دلتنگی خود را پنهان کند. شاعر به خوبی می‌داند که طبیعت و سرنوشت معشوق چگونه است و به همین دلیل به او ابراز نارضایتی می‌کند.
ای برده دل من چو هزاران درویشبی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش
هوش مصنوعی: ای دل من، تو مانند هزاران درویش از رحمت و وفا بیخبر شدهای و به پیمانشکنی عادت کردهای.
تا کی گویی ترا نیازارم بیشمن طبع تو نیک دانم و طالع خویش
هوش مصنوعی: تا کی ادعا میکنی که نمیخواهم به تو آسیب برسانم؟ من از طبیعت و سرنوشت خود آگاه هستم.