رباعی شمارهٔ ۲۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به موضوع عدم اطمینان و شک درباره زندگی و سرنوشت اشاره می‌کند. او می‌گوید که امروز در حالتی از شگفتی و حیرت است و نمی‌داند فردا چه پیش خواهد آمد. در نهایت، او از خود می‌پرسد که چگونه می‌تواند نشانی از وجود و هویت خود به دست دهد، در حالی که به سرنوشتی نامعلوم دچار است.
دی آمدنی به حیرت از منزل خویشامروز قراری نه به کار دل خویش
هوش مصنوعی: امروز در منزلم خبری از آمدن نیست و دل من به هیچ کار خوشی راضی نیست.
فردا شدنی به چیزی از حاصل خویشپس من چه دهم نشان ز آب و گل خویش
هوش مصنوعی: فردا به نتیجهای از آنچه که به دست آوردهام وابسته است، پس من چگونه میتوانم نشانهای از وجود خودم که از آب و گل ساخته شده، ارائه دهم؟