رباعی شمارهٔ ۲۳۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق و وفا صحبت می‌کند. او می‌گوید که از یار وفادار انتظار نداشته باشیم، چرا که عشق همیشه برای همه در دسترس نیست و ممکن است کسی مانند زاغ، بدون نصیب، عشق را از دست بدهد. بنابراین باید با خودمان درست برخورد کنیم و از عشق داغ بر دل نزنیم. اگر به مانند پروانه به عشق نزدیک شویم، آنگاه به حقیقت و روشنایی عشق پی خواهیم برد.
از یار وفا مجوی کاندر هر باغبی هیچ نصیبه عشق میبازد زاغ
هوش مصنوعی: به دنبال وفای معشوق نباش، زیرا در هر باغی، پرندهی عشق بدون بهرهبرداری پرواز می‌کند و فقط زاغها وجود دارند.
تا با خودی از عشق منه بر دل داغپروانه شو آنگاه تو دانی و چراغ
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق را در دل خود نگه میداری و داغی مانند پروانه را احساس میکنی، حقیقت عشق را خواهی فهمید و در آن زمان روشنایی و آگاهی به سراغت خواهد آمد.