رباعی شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به بیماری و احساس قربانی شدن اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که ناشی از این بیماری است، سخن می‌گوید و از آن به عنوان لباسی از اجل یاد می‌کند که بر جانش سنگینی می‌کند. شاعر به رابطه‌ای شبیه به خورشید و چراغ اشاره دارد، که نشان‌دهنده عشق و نزدیکی است، ولی اکنون به دلیل بیماری از هم دور شده‌اند و دیگر نمی‌توانند نزد هم باشند.
ای بیماری سرو ترا کرده کناغپس دست اجل نهاده بر جان تو داغ
هوش مصنوعی: ای بیمار گلبرگ تو، غم و اندوه بر تو سایه انداخته است و آنچنان که مرگ قراری بر جان تو نهاده، زخم تازهای بر دل تو ایجاد کرده است.
خورشید و چراغ من بدی و پس از اینناییم بهم پیش چو خورشید و چراغ
هوش مصنوعی: خورشید و چراغ من به معنای روشنی و نور در زندگیام هستند و پس از این دیگر نمیخواهم که از هم دور باشیم؛ همانطور که خورشید و چراغ به هم نزدیک هستند و نور را میافزایند.