رباعی شمارهٔ ۲۳۸
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از نگرانی‌ها و دغدغه‌های دنیایی آزاد شده و تنها به عشق معشوق فکر می‌کند. او خود را کاملاً به معشوق سپرده و از غم‌های او نیز بدون نگرانی پذیرایی می‌کند. در حقیقت، شاعر به خاطر عشق به معشوق، از تمام مسائل دیگر رهایی یافته است.
در راه تو ار سود و زیانم فارغوز شوق تو از هر دو جهانم فارغ
هوش مصنوعی: در مسیر تو، برایم اهمیتی به سود و زیان نیست و از عشق تو، از هر دو دنیا بینیازم.
خود را به تو داده‌ام از آنم بی‌غمغمهای تو می‌خورم از آنم فارغ
هوش مصنوعی: من خود را به تو سپردهام و به همین دلیل بیغم هستم، اما در عوض غم‌های تو را تحمل میکنم و از آن بهره میبرم.