رباعی شمارهٔ ۲۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و اثرات آن بر خود سخن می‌گوید. او اشک‌هایی که به خاطر عشق ریخته می‌شود را تشبیه می‌کند به یک پیمانه و همچنین از سوزی که عشق به دل او می‌آورد، یاد می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که امروز هم به اندازه گذشته در خانه عشق حضور دارد و در این حالت، همگان را هشیار و خود را دیوانه‌ی عشق می‌بیند.
چشمی دارم ز اشک پیمانهٔ عشقجانی دارم ز سوز پروانهٔ عشق
هوش مصنوعی: من چشمی دارم که پر از اشک است و این اشک، نشان عشق من است. همچنین، جانی دارم که به خاطر عشق مانند پروانهای میسوزد و در تلاش برای وصال معشوق است.
امروز منم قدیم در خانهٔ عشقهشیار همه جهان و دیوانهٔ عشق
هوش مصنوعی: امروز من همان دیروز هستم، در دنیای عشق هوشیار و آگاه، در حالی که همه جهان در هیاهوی عشق دیوانه و شیدا هستند.