رباعی شمارهٔ ۲۴۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تاثیر شدید عشق و آتش آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق مانند خورشید می‌سوزاند و کسی که در همسایگی عشق قرار دارد، باید انتظار آتش آن را داشته باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که تنها چیزی که به عشق تزیین و زیبایی می‌دهد، خود آتش عشق است و این عشق، گوهری ارزشمند و سرمایه‌ای ناب است.
خورشید سما بسوزد از سایهٔ عشقپس چون شده‌ای دلا تو همسایهٔ عشق
هوش مصنوعی: خورشیدِ آسمان از عشق میسوزد، پس چرا تو هم در کنار عشق قرار گرفتهای، ای دل؟
جز آتش عشق نیست پیرایهٔ عشقاینست بتا مایه و سرمایهٔ عشق
هوش مصنوعی: جز عشق، هیچ چیز دیگری نمیتواند زاد و توشه عشق باشد. ای بت زیبا، تو خود سرمایه و بنیادی برای عشق هستی.