رباعی شمارهٔ ۲۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، دوستی و عشق از یاد رفته توصیف می‌شود. شاعر از حالتی رنج‌آور به نام "هجر" صحبت می‌کند که او را در آتش رنج می‌سوزاند. او امروز احساس آزادی می‌کند، اما نسبت به آینده نگران است و به احتمال می‌اندیشد که ممکن است از معشوق خود جدا شود و بر خاک پای بگذارد. این مضمون نشان‌دهنده تضاد میان احساسات عمیق عشق و ترس از دست دادن آن است.
کردی تو پریر آب وصل از رخ پاکتا دی شدم از آتش هجر تو هلاک
هوش مصنوعی: تو با چهره زیبایت مرا به عشق وصل کردی، اما از زمانی که از تو دور شدم، در آتش دوریت بسوزم و نابود شوم.
امروز شدی ز باد سردم بی‌باکفردا کنم از دست تو بر تارک خاک
هوش مصنوعی: امروز از سرما بیپروا شدهام، اما فردا ممکن است به خاطر تو به خاک بیفتم.