رباعی شمارهٔ ۲۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که مانند ابروی معشوق، در عشق او خوابیده است و زخم‌های این عشق را تحمل می‌کند. در جایی که معشوق به خشم می‌آید و به او می‌گوید که او را ترک کرده است، شاعر احساس می‌کند که این درد و رنج بخشی از وابستگی او به معشوق است.
در عشق تو خفته همچو ابروی توامزخمم چه زنی نه مرد بازوی توام
هوش مصنوعی: من در عشق تو همچون ابروی تو خوابیدهام. زخمم را بر تن این عشق میزنم، اما من خودم مردی نیستم که به بازوی تو تکیه کنم.
در خشم شدی که گفتمت ترک منی؟بگذاشتم این حدیث، هندوی توام
هوش مصنوعی: در زمانی که عصبانی شدی و گفتم که آیا مرا ترک خواهی کرد؟ من این موضوع را کنار گذاشتم و به عشق تو ادامه دادم.