رباعی شمارهٔ ۲۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که از معشوقش دارد صحبت میکند و بیان میکند که هر روز با امید به改善 وضعیت، دچار درد و رنج است. او خواستار این است که معشوقش ناامیدش نکند و از او روی برنگرداند، زیرا در پایان، تنها امیدش به معشوق همین درد است.
هر روز به درد از تو نویدی دارمبر تهمت عود خشک بیدی دارم
هوش مصنوعی: هر روز به خاطر تو دچار درد و رنج هستم و بر من افتراهایی زده میشود، اما من هنوز در گوشهای از زندگیام امیدی دارم که مانند چوب خشک شدهی درخت، میتوانم برای ادامهی حیات و بقای خود با آن کنار بیایم.
نومید مکن مرا و رخ برمفروزکاخر به تو جز درد امیدی دارم
هوش مصنوعی: من را ناامید نکن و چهرهات را از من برنگردان، زیرا جز درد، امید دیگری از تو ندارم.